سبك نگارش در تذكرهء حاضر : سياههء اين مجموعه از ويژگى خاصى برخوردار است ، و بىگمان شايد همان گونه كه اشاره شد شيوهء نوينى در تذكره‌نويسى باشد و نگارش آن از اهميت بسيارى نيز برخوردار مىباشد . نگارشى كه نشان‌دهندهء پيوند فرهنگ بارور ايران با اعلام دينى و مقدسات اسلامى است . اين تذكره نشانگر آن است كه نه تنها متشرعين و فقهاى اسلام از شعر و شاعرى تبرى نجسته‌اند بلكه با رغبتى شايسته هم طراز اولين‌هاى شعر و ادب پا به عرصهء شعر نهاده و در ميادين كلام موزون درهاى خيال را در وادى حكمت و معرفت به ادب دوستان تقديم نموده‌اند و در توصيف جلال و جمال حضرت دوست عز و جل در وادى كمال نكته نكته زبان گوياى حال را در دار الوصال بازگو بوده‌اند و در فصاحت و بلاغت دين را محور عشق قرار داده و احساسات دلنشين مذهب را به نظم كشيده‌اند . در اين تذكره ، امّهات و اركان تذكره‌نويسى رعايت شده ، و شيوه‌هاى صحيح معاصر در آن به كار رفته است . در آن جنبه‌هاى ادبى و نكات اصلى نگارش مطرح و اصول ادبى به شيوهء احسن به كار رفته است و از تفاصيل بيهوده و زياده‌گوئىهاى بىثمر پرهيز گرديده و دستور زبان در حدّ توان به كار گرفته شده ، و اين از نمونه‌هاى شيواى نظم و نثر استاد اشكورى در آئين نگارش مىباشد ، و به حق مىتوان گفت در اين موضوع تعدادى از آثار معظّم‌له سرمشق نيكوئى براى پژوهشگران معاصر بشمار مىرود . بارى ، آثار حضرت استاد راه و روشى بخصوص بوده و ره‌آوردى است براى آنان كه در سيره‌نويسى شناخت را در حقايق جستجو مىكنند . در خاتمهء اين مبحث خدا را شاكرم كه نويسندهء تذكرهء حاضر از دو لغزش فاحش در اكثر تذكره‌هاى موجود مبراست زيرا در اين راستا دو مورد را نبايد ناديده گرفت : اول : آنكه با سيرى كوتاه در بعضى از تذكره‌هاى موجود خصوصا معاصر مىبينيم براى قطردار كردن حجم كتاب گاهى شرح حال كسانى به‌عنوان شاعر اطلاق شده است كه نمىتوان آنان را به‌عنوان شاخص شعرى معرفى نمود ؛ زيرا سرايش چند كلام موزون دال بر